We beginnen onze reis met een driedaagse boottocht over de Mahakam-rivier. Borneo is een van de groenste eilanden ter wereld en bezit het grootste tropische regenwoud van Azië. We komen er echter redelijk snel achter waarom dit gebied niet toeristisch is. Langs de oever staan alleen maar steenkolenmijnen, op het water vaart een eindeloze optocht van megasleepboten vol kolen en het regenwoud wordt vakkundig platgewalst. We varen een heerlijk stukje, maar fotogeniek is het niet.

Onze tweede poging voor een originele achtergrond is Nusantara, de toekomstige hoofdstad van Indonesië. Jakarta zakt elk jaar twintig centimeter de zee in. Midden in de jungle van Borneo wordt daarom een nieuwe hoofdstad uit de grond gestampt. We hopen op surrealistische beelden van half afgebouwde gebouwen midden in de jungle, maar het heeft vooral Vinexwijk-vibes. We lopen er een heerlijk stukje rond, maar fotogeniek is het niet.

We zijn inmiddels vier dagen onderweg en hebben nog geen fatsoenlijke foto geschoten. Gelukkig hebben we nog wat locaties voor de boeg die het reisbureau heeft aangeraden. Eerste stop: Djawatan Forest op Oost-Java. Op social media oogt het als een mystiek sprookjesbos, in werkelijkheid is het een toeristische afwerkplaats vol eetkraampjes en selfiespots. Omdat we niet zonder foto’s thuis kunnen komen, doen we wat we eigenlijk het liefst niet doen: tussen het massatoerisme ons momentje pakken, zorgen dat we even een hoekje voor onszelf hebben, mensen tegenhouden en beelden schieten.

Dan maar Muncar, de oudste vishaven van Java. Honderden kleurrijke boten, veelbelovend van een afstand. Maar van dichtbij blijkt het een smerige, extreem vervuilde, meurende puinhoop te zijn. Alsof we in India terecht zijn gekomen. Met de beste wil van de wereld krijgen we er geen representatieve foto geschoten.

Onze laatste hoop is de Ijen-vulkaan, bekend om zijn krater met felblauw zwavelmeer. We vertrekken om 4:00 uur ’s ochtends. Aan de voet van de vulkaan schrikken we een beetje. We worden afgezet op een plek die het meest weg heeft van de parkeerplaats van de Efteling op tweede paasdag. Na een stevige wandeling van meer dan een uur staan we op de rand van de vulkaan. De krater is gehuld in dikke mist, het felblauwe zwavelmeer op de bodem is niet te zien. Wat wel goed zichtbaar zijn, zijn de honderden noedels slurpende toeristen. We staan er namelijk middenin. We vinden op de kraterwand uiteindelijk toch een rustige plek, wat verwijderd van de massa. In de twee uur dat we er staan, hebben we door de mist heen maximaal twee minuten zicht op het zwavelmeer. Voor de tweede keer deze week staan we in een toeristenval foto’s te maken.

Soms zit het mee, soms zit het tegen. Deze reis is hard werken om mooie locaties te vinden. Dat is de consequentie van hoe we het aanpakken. We bereiden het zo goed mogelijk voor, maar laten het daarna over aan de weergoden en het lot. Meestal levert dat hele verrassende beelden op die je van tevoren nooit had kunnen bedenken. Maar soms ook niet. Uiteraard hebben we net voldoende materiaal om niet zonder beelden te zitten deze zomer. Maar als je dus ergens een mooie foto ziet van deze shoot in Indonesië, dan weet je dat er net buiten beeld een toerist friet staat te eten.